საქართველოდან კანადამდე

1994 წლის ზაფხული რეზო ბაქრაძის ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი გარდამტეხი პერიოდი გახდა.

იმ წელს მან საქართველო დატოვა - მეუღლესთან, დისშვილთან და მასთან დაახლოებულ 28 ახალგაზრდასთან ერთად.

მოგვიანებით ეს ისტორია საზოგადოებაში ძირითადად „რეზო ბაქრაძის და 33 სტუდენტის“ სახელით გავრცელდა - მრავალი ჭორისა და მითის თანხლებით. ამ ამბის შესახებ გავრცელებულ მასალებში იმდენად დიდი უზუსტობებიც კი გვხვდება, რომ რეზო ბაქრაძის სახელით მისი ფოტოს ნაცვლად სრულიად უცხო მამაკაცის ფოტოა გამოყენებული. თუმცა ამ ისტორიისთვის არსებითი სხვა რამ არის: 1994 წლის ზაფხულში რეზო ბაქრაძემ საქართველო დატოვა არა მარტო, არამედ ოჯახთან, მის დისშვილთან და მასთან დაახლოებულ 28 ახალგაზრდასთან ერთად - ადამიანებთან, რომლებთანაც მას წლების განმავლობაში აკავშირებდა პედაგოგიური, ინტელექტუალური და ადამიანური ურთიერთობა.

ეს გადაწყვეტილება ერთ დღეში არ ჩამოყალიბებულა.

მის უკან იდგა რეზო ბაქრაძის მრავალწლიანი გამოცდილება, მისი მსოფლმხედველობა და ის შინაგანი ძიება, რომელმაც საბოლოოდ მიიყვანა იმ გადაწყვეტილებამდე, რომ ცხოვრება თავისუფალ ქვეყანაში გაეგრძელებინა.

ამავე დროს, იმ ახალგაზრდების ნაწილსაც, რომლებიც მოგვიანებით მასთან ერთად გაემგზავრნენ, დამოუკიდებლად ჰქონდათ სურვილი, დაეტოვებინათ საქართველო და თავისუფალ ქვეყანაში ეცხოვრათ, საკუთარი შესაძლებლობები და ინტერესები განევითარებინათ და საკუთარი თავი სრულად რეალიზებინათ.

როდესაც მათ შეიტყვეს, რომ რეზო ბაქრაძე თავადაც აპირებდა საქართველოს დატოვებას, მათ მას მიმართეს თხოვნით - თუ ამის შესაძლებლობა არსებობდა, მიეცა მათთვის საშუალება, ერთ ჯგუფად, მასთან ერთად წასულიყვნენ.

რეზო ბაქრაძემ ამ გადაწყვეტილებაზე დიდხანს იფიქრა. საბოლოოდ იგი დათანხმდა, მაგრამ ერთი მნიშვნელოვანი პირობით: თითოეულ ახალგაზრდას ეს ნაბიჯი მხოლოდ საკუთარი ოჯახის და მშობლების თანხმობით უნდა გადაედგა.

ეს პირობა რეზო ბაქრაძისთვის პრინციპული იყო. მას არ სურდა, ახალგაზრდების გადაწყვეტილება ყოფილიყო იმპულსური ან ოჯახის წინააღმდეგ გადადგმული ნაბიჯი. მისი თანხმობა ეფუძნებოდა იმ პირობას, რომ თითოეული მათგანი თავად, საკუთარ ოჯახთან შეთანხმებით მიიღებდა გადაწყვეტილებას და აიღებდა პასუხისმგებლობას საკუთარ მომავალზე.

ამ პირობის შესრულება მხოლოდ ერთმა ახალგაზრდამ ვერ შეძლო - სწორედ ამ ოჯახურ უთანხმოებასა და მშობლების უკმაყოფილებას დაეფუძნა მოგვიანებით საქართველოში გავრცელებული არაერთი ჭორი და მითი, რომლებმაც წლების განმავლობაში ამ ისტორიის რეალური სურათი მნიშვნელოვნად დაამახინჯა.

ამიტომ ამ ისტორიის გასაგებად აუცილებელია არა მხოლოდ ის, თუ რა ითქვა მოგვიანებით, არამედ ისიც, როგორ დაიწყო ყველაფერი სინამდვილეში - ვინ მიიღო თავდაპირველად გადაწყვეტილება, როგორ მივიდნენ ახალგაზრდები რეზო ბაქრაძესთან, რა პირობა დაუდო მათ მან და როგორ განვითარდა მოვლენები შემდეგ.

სწორედ ამ სტატიაში შევეცდებით, მკითხველს გავაცნოთ ამ ისტორიის ნამდვილი, უშუალო მონაწილეების მოგონებებსა და ხელმისაწვდომ მასალებზე დაფუძნებული სურათი.

რეზო ბაქრაძის ცხოვრების ამ ეპიზოდის გასაგებად პირველ რიგში თავად რეზო ბაქრაძე უნდა დავინახოთ.

ის იყო თავისუფალი მოაზროვნე, რომლის მსოფლმხედველობა სცდებოდა ტრადიციულ შეხედულებებსა და რელიგიურ რიტუალურ დოგმებს.

მისთვის უმნიშვნელოვანესი იყო ადამიანი, მისი პირადი არჩევანი და პასუხისმგებლობა საკუთარ გადაწყვეტილებებზე.

ქრისტიანობა მისთვის, უპირველესად, ბიბლიურ რწმენას და ქრისტიანულ მსოფლმხედველობას ეფუძნებოდა და არა მხოლოდ რელიგიურ რიტუალს.

სწორედ ამ მსოფლმხედველობასა და იმ გარემოს შორის არსებული დიდი განსხვავება, რომელშიც იგი ცხოვრობდა, გახდა ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მიზეზი იმისა, რომ რეზო ბაქრაძემ თავისუფალ ქვეყანაში ემიგრაცია გადაწყვიტა.

მაგრამ მისი გადაწყვეტილების ისტორია მხოლოდ ემიგრაციაზე არ არის.

იგი მჭიდროდ არის დაკავშირებული მის პედაგოგიურ საქმიანობასთან და იმ ადამიანებთან, რომლებიც წლების განმავლობაში მის გარშემო იყვნენ.

რეზო ბაქრაძე განათლებით ხელოვნებათმცოდნე იყო. იგი სხვადასხვა პერიოდში ასწავლიდა სკოლაში, თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში, საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტსა და შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში.

მისი ინტერესები მხოლოდ ხელოვნების ისტორიით არ შემოიფარგლებოდა.

იგი საუბრობდა რელიგიაზე, ფილოსოფიაზე, ლიტერატურაზე, ხელოვნებაზე, თეატრზე, კულტურაზე, ადამიანურ ურთიერთობებსა და ცხოვრებისეულ საკითხებზე.

მისი შეხვედრები და ლექციები ხშირად ჩვეულებრივი აკადემიური სწავლების ფარგლებს სცდებოდა.

იქმნებოდა სივრცე, სადაც ახალგაზრდებს შეეძლოთ კითხვების დასმა, საკუთარი აზრის გამოთქმა, მსჯელობა და ისეთი საკითხების განხილვა, რომლებიც მათთვის ცხოვრებისეულ მნიშვნელობას ატარებდა.

სწორედ ამ მრავალწლიანი ურთიერთობებიდან ჩამოყალიბდა ადამიანთა წრე, რომლის წევრებიც მოგვიანებით რეზო ბაქრაძესთან ერთად საქართველოს დატოვების გადაწყვეტილებას მიიღებდნენ.

1994 წელს რეზო ბაქრაძემ საბოლოოდ გადაწყვიტა, საქართველო დაეტოვებინა.

მისი თავდაპირველი მიზანი უფრო განვითარებულ ქვეყანაში გადასვლა და იქ ახალი ცხოვრების დაწყება იყო. თუმცა, როდესაც ამ მიმართულებით პირველი მცდელობა წარმატებით არ დასრულდა, მისი ცხოვრების ახალი გზის პირველი ეტაპი თურქეთში დაიწყო.

სტამბოლში მას უკვე ჰქონდა კონტაქტი ერთ-ერთ ყოფილ სტუდენტთან, რომელიც იმ პერიოდში თურქეთში ბიზნესსაქმიანობით იყო დაკავებული.

მან რეზო ბაქრაძესა და მასთან ერთად ჩასულ ადამიანებს საწყის ეტაპზე საცხოვრებელი ფართი ერთი თვით დაუთმო.

ეს დახმარება სწორედ იმ გარდამავალი პერიოდისთვის იყო საჭირო, სანამ რეზო ბაქრაძე და მისი თანამგზავრები დამოუკიდებლად იპოვიდნენ საცხოვრებელს.

ერთი თვის შემდეგ მათ უკვე შეძლეს საკუთარი საცხოვრებლის მოძებნა, ახალ ბინაში გადასვლა და პირველი სამუშაოების დაწყება, რითაც უცხო ქვეყანაში ცხოვრების დამოუკიდებლად აწყობის პირველი ნაბიჯები გადადგეს.

თურქეთში გატარებული წლები რეზო ბაქრაძის ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე რთული და ამავე დროს მნიშვნელოვანი გარდამავალი პერიოდი გახდა.

საქართველო უკვე დატოვებული იყო.

კანადა ჯერ კიდევ შორეულ მიზნად რჩებოდა.

წინ კი ახალი ქვეყნისთვის მომზადება, მუშაობა, უცხო ენების შესწავლა და ცხოვრების თავიდან მოწყობა იყო.

რეზო ბაქრაძე დანარჩენ ახალგაზრდებზე ასაკით უფროსი და ცხოვრებისეული გამოცდილებით გაცილებით მდიდარი იყო, ამიტომ უცხო ქვეყანაში მყოფი ახალგაზრდების უსაფრთხოებაზე პასუხისმგებლობას განსაკუთრებით მძაფრად განიცდიდა. ეს პასუხისმგებლობა მისთვის მძიმე ყოველდღიურ ტვირთად იქცა - მრავალი უძილო ღამე, უწყვეტი ფიქრი და ზოგჯერ დღე-ღამეში თითქმის 20-საათიანი გონებრივი და ფსიქოლოგიური დატვირთვა. იგი საკუთარ თავზე იღებდა იმ საზრუნავს, რომელიც უცხო ქვეყანაში ახალი ცხოვრების დაწყებასთან ერთად თითოეულ მათგანს თან სდევდა.

ამ პერიოდში რეზო ბაქრაძე და მასთან ერთად მყოფი ახალგაზრდები სხვადასხვა საქმიანობით იყვნენ დაკავებული.

ისინი სწავლობდნენ ენებს, მუშაობდნენ და ცდილობდნენ, იმ გარემოში დაემკვიდრებინათ თავი, რომელშიც სრულიად ახალი ცხოვრებით უნდა დაეწყოთ არსებობა.

ამ ხუთი წლის განმავლობაში ორი ახალგაზრდა საკუთარი გადაწყვეტილებით დაბრუნდა საქართველოში.

დანარჩენებმა კი გზა გააგრძელეს.

ამავე დროს, მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ საქართველოში დარჩენილ ოჯახებთან ურთიერთობა არ შეწყვეტილა.

ჯგუფის წევრები ოჯახის წევრებს ტელეფონით უკავშირდებოდნენ და შესაძლებლობის შემთხვევაში თურქეთიდან საქართველოში მიმავალ ავტობუსებს მათთვის სანოვაგესაც ატანდნენ.

ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო იმ პერიოდში, როდესაც საქართველოში მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობა იყო.

ამგვარად, თურქეთი მათთვის არც წარსულის საბოლოოდ დამთავრების ადგილი ყოფილა და არც უბრალოდ დროებითი გაჩერება.

ეს იყო ხუთწლიანი მომზადება ახალი ცხოვრებისათვის.

ამ ისტორიის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ეპიზოდი სწორედ კანადაში გადასვლის პირველი შესაძლებლობის დროს მოხდა, რომლის ყველა ადმინისტრაციულ ნაწილს რეზო ბაქრაძე ხელმძღვანელობდა.

მათ მიმართეს სხვადასხვა განვითარებული ქვეყნის საელჩოებს, თუმცა მათი მცდელობები უშედეგო აღმოჩნდა.

ამ ვითარებაში საქმეში ჩაერთო კანადაში მცხოვრები რეზო ბაქრაძის მეგობარი, რომელმაც მათ დასახმარებლად ადვოკატი დაიქირავა. შედეგად, ჯგუფის ყველა წევრი ანკარაში, კანადის საიმიგრაციო მიმართულებით, გასაუბრებაზე დაიბარეს.

ჯგუფის დაახლოებით ნახევარმა შეძლო კანადაში გადასვლა თავისუფალი ემიგრაციის გზით.

კანადაში უკვე ჩასულებმა დაიწყეს დარჩენილი ადამიანებისთვის გზის მოძებნა.

ამ დროს რეზო ბაქრაძეს შეეძლო პირველ ნაკადს გაჰყოლოდა.

მაგრამ მან ეს შესაძლებლობა საკუთარი ნებით არ გამოიყენა.

მან გადაწყვიტა, მეუღლესთან ერთად დარჩენილ ახალგაზრდებთან დარჩენილიყო.

ეს გადაწყვეტილება მისთვის მნიშვნელოვანი იყო.

მას არ სურდა იმ ადამიანების მარტო დატოვება, რომლებთანაც წლების განმავლობაში აკავშირებდა ურთიერთობა.

რეზო ბაქრაძეს სწამდა, რომ საბოლოოდ მათთვისაც გაიხსნებოდა კანადაში გადასვლის გზა.

ეს იყო გადაწყვეტილება, რომელიც მის პირად კომფორტზე წინ სხვა ადამიანების პასუხისმგებლობას აყენებდა.

და სწორედ ეს იმედი საბოლოოდ გამართლდა.

იმ ადამიანებმა, რომლებიც თურქეთში დარჩნენ, კანადამდე კიდევ უფრო ხანგრძლივი გზა გაიარეს.

რეზო ბაქრაძე და მისი მეუღლე ამ ჯგუფთან ერთად თურქეთში დარჩნენ.

მათი გზა შემდეგ რამდენიმე ქვეყანაზე გავიდა:

თურქეთი → არგენტინა → რუსეთი → თურქეთი → კანადა.

თავდაპირველად ისინი დაახლოებით ექვსი თვის განმავლობაში ცხოვრობდნენ ბუენოს-აირესში, არგენტინაში.

შემდეგ დაახლოებით ერთი წელი გაატარეს სანქტ-პეტერბურგში, რუსეთში.

ამის შემდეგ კვლავ დაბრუნდნენ სტამბოლში, სადაც კანადაში საბოლოო გადასვლის შესაძლებლობას ელოდნენ.

ეს პერიოდი განსაკუთრებით კარგად აჩვენებს, რამდენად რთული იყო მათი გზა.

კანადამდე მისვლა ერთი პირდაპირი მგზავრობა არ ყოფილა.

რეზო ბაქრაძის ოჯახმა და მასთან ერთად დარჩენილმა ახალგაზრდებმა რამდენიმე ქვეყანა გაიარეს და სხვადასხვა გარემოში მოუწიათ ცხოვრება.

იმ ჯგუფიდან, რომელიც თურქეთში დარჩა, ერთი ახალგაზრდა თურქი ოჯახის დახმარებით ლონდონში, ინგლისში გაემგზავრა, სადაც ის დღემდე ცხოვრობს, ერთიც კანადიდან უკან დაბრუნდა საქართველოში.

ამ პერიოდში კანადაში უკვე ჩასულმა ახალგაზრდებმა დაიწყეს დარჩენილი ადამიანებისთვის დახმარების მოძიება.

მათ მნიშვნელოვანი დახმარება გაუწია ერთ-ერთმა ქართველმა ოჯახმა, რომელიც მათზე ადრე იყო ემიგრირებული კანადაში და რომელმაც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ამ პირველი ნაკადის კანადაში ჩასვლისა და დამკვიდრების საქმეში.

მათი საშუალებით ჯგუფმა იპოვა ეკლესია - Rosdale Church, რომელმაც თავის თავზე აიღო და დიდი წვლილი შეიტანა დარჩენილი ადამიანების, მათ შორის რეზო ბაქრაძის და მისი ოჯახის, კანადაში „ქრისტიანი ლტოლვილების“ სტატუსით ჩამოყვანის პროცესში.

საბოლოოდ ის ადამიანებიც, რომლებიც რეზო ბაქრაძესთან ერთად თურქეთში დარჩნენ, კანადაში ჩავიდნენ.

ამრიგად, 1994 წელს დაწყებულმა გზამ საბოლოოდ მიაღწია იმ მიზანს, რომლისთვისაც ეს ყველაფერი დაიწყო.

რეზო ბაქრაძემ საქართველო დატოვა და ხანგრძლივი, რთული გზის შემდეგ კანადაში დაიწყო ახალი ცხოვრება.

კანადაში გადასვლა რეზო ბაქრაძის ცხოვრების ახალი ეტაპის დასაწყისი აღმოჩნდა.

თუმცა მისი მთავარი საქმიანობა არ შეცვლილა.

კვლავ განათლება, ადამიანებთან ურთიერთობა, ხელოვნება, რელიგია, ფილოსოფია და კულტურა დარჩა მისი ინტერესების ცენტრში.

ამჯერად მას უკვე სხვა შესაძლებლობები ჰქონდა.

ახალ ქვეყანაში მან თანდათან გააგრძელა ის საქმიანობა, რომელიც საქართველოში დაიწყო - ადამიანებისთვის ცოდნისა და იდეების გაზიარება.

2001 წლიდან მისი საქმიანობა განსაკუთრებით დაუკავშირდა ქართულენოვანი საგანმანათლებლო და სულიერი მასალების შექმნასა და გავრცელებას.

მისი ხელმძღვანელობით ინგლისური ენიდან ქართულად ითარგმნა მრავალი მნიშვნელოვანი წიგნი.

მათ შორის არის უიდონ უილსონ ტოზერის „მისწრაფება ქრისტესკენ“, ასევე ფრენსის ავგუსტ შეფერის „დაბადების წიგნი დროში და სივრცეში“, ჯონ პაიპერის „ქრისტეს ვნებანი“, ედვარდ ბერნეისის „პროპაგანდა“, კლაივ ლუისის „მაცდურის წერილები“, ჯონ მაკარტურის „ბრძოლა დასაწყისისთვის“, ბობ სორჯის „ტკივილი, გაურკვევლობა და განდიდება“, ენტონი ფლუს „ღმერთი არის“, ჯონ მაკარტურის „უცხო ცეცხლი“ და სხვა ნაშრომები.

ამ საქმიანობის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან მიმართულებად იქცა სხვადასხვა ლიტერატურული ნაწარმოების, ბიბლიის - ძველი და ახალი აღთქმის - და ქართულ ენაზე უკვე ნათარგმნი წიგნების აუდიოვერსიების შექმნაც.

ეს მასალები შემდეგ ქვეყნდება მის YouTube-არხზე, ქრისტიანულ ბლოგზე, Facebook-ის გვერდებსა და TikTok-ზე.

ამგვარად, რეზო ბაქრაძის ემიგრაციამ მისი საქმიანობა არ შეწყვიტა.

პირიქით - მან მისცა მას ახალი სივრცე და ახალი შესაძლებლობები.

კანადაში ცხოვრების პერიოდში რეზო ბაქრაძემ თავისი საქმიანობისთვის ასევე გამოიყენა სახელი თეოფილე მალაქია.

მისი ოფიციალური სახელი რეზო ბაქრაძე დარჩა, ხოლო სოციალური და ინტერნეტ სივრცეში იგი ცნობილია სახელით:

რეზო ბაქრაძე (თეოფილე მალაქია).

ამ სახელთან ერთად გაგრძელდა მისი საგანმანათლებლო და სულიერი საქმიანობა.

მისთვის მთავარი კვლავ ადამიანი და მისი განათლება იყო.

ქრისტიანული აზროვნება, ბიბლია, ფილოსოფია, ხელოვნება და ლიტერატურა მის საქმიანობაში ერთმანეთთან დაკავშირებულ თემებად დარჩა.

2008 წელი კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ეტაპია რეზო ბაქრაძის ცხოვრებაში.

ამ პერიოდიდან მან ინტერნეტის საშუალებით რეგულარული, ხშირად ყოველდღიური ლექციების ჩატარება დაიწყო.

მის ონლაინ შეხვედრებს ათეულობით ადამიანი ესწრება და მონაწილეთა რაოდენობა ზოგჯერ 50-საც აჭარბებს. ამ შეხვედრებზე გამართული საუბრების საფუძველზე მომზადებული და დამონტაჟებული ლექციური კურსი მის YouTube-არხზე ყოველდღიურად ქვეყნდება - წელიწადში 365 დღის განმავლობაში - და თითოეულ ლექციას დღეში დაახლოებით 1 500-დან 6 000-მდე მსმენელი ჰყავს.

რაც შეეხება ლექციების თემატიკას, ის ფართოა: ხელოვნება, ლიტერატურა, რელიგია, თეატრი, ფილოსოფია, კულტურა და პოლიტიკური თუ საზოგადოებრივი მოვლენები.

დროთა განმავლობაში ეს ლექციები ჩაიწერა და შეიქმნა დიდი ვიდეოარქივი.

დღეს ეს არქივი რეზო ბაქრაძის მრავალწლიანი ინტელექტუალური და საგანმანათლებლო საქმიანობის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი დოკუმენტური წყაროა.

მისი საქმიანობა მხოლოდ საკუთარი ლექციებით არ შემოიფარგლა.

რეზო ბაქრაძე ნატალია კუციასთან ერთად ატარებს ონლაინ ბიბლიურ ლექციებსაც. ეს კურსი თითქმის ბოლომდეა მიყვანილი და ლექციები ასევე ქვეყნდება ინტერნეტში.

მისი ხელმძღვანელობით შეიქმნა ვებგვერდი kigni.ge, სადაც განთავსებულია ბიბლიის სრული ტექსტი მეთიუ ჰენრის კომენტარებთან ერთად.

მისი ხელმძღვანელობით ასევე გრძელდება მსოფლიო ლიტერატურის, ფილოსოფიისა და ხელოვნების ნიმუშების ინგლისურიდან ქართულად თარგმნა და მათი აუდიოგახმოვანება.

შემდეგ ეს მასალები ხელმისაწვდომი ხდება მის ინტერნეტპლატფორმებზე.

ამ საქმიანობის მთავარი იდეა ერთ წინადადებაში შეიძლება გამოიხატოს:

განათლების განვითარება ქართულენოვან სივრცეში.

1994 წელს რეზო ბაქრაძესთან ერთად საქართველოდან წასული ახალგაზრდების ცხოვრება კანადაში სხვადასხვა მიმართულებით განვითარდა.

მათ შექმნეს ოჯახები, დაიწყეს პროფესიული საქმიანობა, განაგრძეს განათლება და სხვადასხვა სფეროში დამკვიდრდნენ.

ზოგიერთმა მათგანმა ინტელექტუალური საქმიანობა გააგრძელა.

ისინი თარგმნიან წიგნებს, ახმოვანებენ მხატვრულ, ფილოსოფიურ და ქრისტიანულ ლიტერატურას, ქმნიან საკუთარ ინტერნეტრესურსებსა და YouTube-არხებს.

ისინი ასევე აქტიურად ეწევიან საქველმოქმედო საქმიანობას, რაც, სხვა მიმართულებებთან ერთად, გამოიხატება მათ მიერ ნათარგმნი და საკუთარი სახსრებით გამოცემული ქრისტიანული ლიტერატურის, ასევე ბიბლიის ქართული გამოცემების შეძენასა და ქართულენოვანი მოსახლეობისთვის მათი უსასყიდლოდ დარიგებაში.

ამ საქმიანობის ნაწილიც დღემდე რეზო ბაქრაძის ხელმძღვანელობასა და დახმარებას უკავშირდება.

ამიტომ ის ურთიერთობა, რომელიც საქართველოში, სტუდენტობისა და ლექციების პერიოდში ჩამოყალიბდა, 1994 წელს არ დასრულებულა.

მან ფორმა შეიცვალა.

საქართველოში არსებული აუდიტორია თანდათან გადაიქცა კანადაში და ინტერნეტში შექმნილ ახალ ქართულენოვან საგანმანათლებლო წრედ.

რეზო ბაქრაძის ცხოვრების ამ მონაკვეთს მხოლოდ ემიგრაციის ისტორიად ვერ განვიხილავთ.

1994 წლის გადაწყვეტილება იყო ერთგვარი ზღვარი მის ცხოვრებაში.

ერთ მხარეს დარჩა საქართველო - ქვეყანა, სადაც მან განათლება მიიღო როგორც სახელმწიფო საგანმანათლებლო დაწესებულებებში, ისე თვითგანათლების გზით; ასწავლიდა, კითხულობდა ლექციებს ხელოვნებისა და კულტურის შესახებ და ადამიანებთან მრავალწლიანი პროფესიული და პირადი ურთიერთობები ჰქონდა.

მეორე მხარეს დაიწყო ახალი გზა - თურქეთი, არგენტინა, რუსეთი, კვლავ თურქეთი და საბოლოოდ კანადა.

მაგრამ ამ გეოგრაფიული ცვლილებების მიუხედავად, ერთი რამ უცვლელი დარჩა:

რეზო ბაქრაძის სურვილი, ესწავლა, ეკვლია, ესაუბრა და ცოდნა სხვა ადამიანებისთვის გაეზიარებინა.

სწორედ ამიტომ მისი კანადური ცხოვრების ისტორია უნდა განვიხილოთ არა როგორც საქართველოდან წასვლის ისტორიის დასასრული, არამედ როგორც მისი საქმიანობის ახალი, უფრო მნიშვნელოვანი თავის დასაწყისი.

დღეს, 1994 წლის მოვლენებიდან ათწლეულების შემდეგ, რეზო ბაქრაძის ცხოვრების ამ მონაკვეთს უკვე ისტორიული დისტანციიდან ვუყურებთ.

მაგრამ ეს ისტორია დასრულებული არ არის.

რეზო ბაქრაძე კვლავ აგრძელებს საქმიანობას.

მისი ლექციები, წიგნების თარგმანები, აუდიომასალები, ბიბლიური კურსები, ვიდეოები და ინტერნეტრესურსები ქმნის იმ დიდ არქივს, რომელიც დღეს უკვე არა მხოლოდ მისი პირადი ცხოვრების, არამედ ქართულენოვან საგანმანათლებლო სივრცეში მისი მრავალწლიანი მუშაობის ნაწილია.

1994 წელს საქართველოდან წასვლისას რეზო ბაქრაძემ არ იცოდა, როგორი იქნებოდა წინ მომავალი წლები.

მან მხოლოდ ერთი გადაწყვეტილება იცოდა - მას სურდა თავისუფალ გარემოში ცხოვრება და იმ საქმიანობის გაგრძელება, რომლისთვისაც მთელი ცხოვრება ემზადებოდა.

გზა რთული აღმოჩნდა.

საქართველოდან თურქეთში.

თურქეთიდან არგენტინაში.

არგენტინიდან რუსეთში.

რუსეთიდან კვლავ თურქეთში.

და ბოლოს - კანადაში.

მაგრამ ეს მხოლოდ ქვეყნების ჩამონათვალი არ არის.

ეს არის ერთი ადამიანის ცხოვრების გზა, რომელმაც საკუთარი რწმენის, არჩევანისა და პასუხისმგებლობის მიხედვით გადაწყვიტა ცხოვრების ახალი ეტაპის დაწყება და შემდეგ, ახალ ქვეყანაში, კვლავ განათლებას მიუძღვნა თავისი საქმიანობა.

რეზო ბაქრაძე - თეოფილე მალაქია.

ადამიანი, რომლისთვისაც ქვეყნის შეცვლა არ ნიშნავდა საკუთარი საქმის მიტოვებას.

პირიქით - ახალი ქვეყანა მისთვის ახალი შესაძლებლობა გახდა, რომ განათლება, კულტურა, ქრისტიანული აზროვნება და ცოდნა კვლავ ქართულ ენაზე მიეტანა ადამიანებამდე.

და სწორედ ამ მრავალწლიანი საქმიანობის გაგრძელებაა დღეს მისი მთავარი მიზანი:

განათლების განვითარება ქართულენოვან სივრცეში.